Killergriepen enzo 22 februari 2009

Vrijdag bedacht ik nog wat een gelukzak ik was: dit jaar gespaard gebleven van de griep! Meestal heb ik als eerste prijs, maar ik was nog helemaal niet ziek geweest. Nochtans deden gruwelverhalen de ronde over griepvirussen die door je hele lichaam woekerden, zelfs naar je hart (mijn nonkel) en je tanden (mijn schoonbroer)! Een ware killergriep dus.

Enfin, gisterenochtend werd ik wakker met een zware maag. Tja, de frietjes van de avond ervoor lagen nog op m’n maag, dacht ik. Wel vreemd, want ik heb daar anders nooit last van. Ik draaide me nog eens om in m’n warme bed en even later moést ik wel opstaan. Nature calls! Ik zal je de details besparen maar ik dacht meteen dat ik met een knoert van een buikgriep te maken had… Ik ben bijna de hele dag in de zetel blijven liggen, want mijn darmen bléven protesteren! Ik heb m’n broer zelfs moeten afbellen: hij en zijn Fien waren die avond bij ons uitgenodigd om scampi’s met curry te komen eten. Mijn maag keerde om bij het idee alleen al.

Ik bereidde me al voor op een soortgelijke zondag en waarschijnlijk zelfs een doktersbezoek op maandag. Maar deze ochtend werd ik wakker… krampvrij! Wat een opluchting. Ik ben nog ongelooflijk voorzichtig met wat ik eet (deze middag droge kalkoenfilet met wat rijst) en ik drink nog massa’s water, maar so far, so good! Oef, misschien ben ik de dans alsnog ontsprongen.

“Kapot gefokt” 17 februari 2009

Weer een blogpost uit de dierenwereld. Net de gelijknamige reportage van Koppen XL bekeken en het heeft letterlijk m’n ogen geopend.

“We zijn helemaal ongevoelig geworden voor het feit dat het kweken van mutanten, van misvormde, gehandicapte dieren schokkend of abnormaal is.” In de wereld van de hondenkwekers is inteelt de laatste jaren de normaalste zaak van de wereld, met alle gevolgen van dien. Rashonden worden kapot gefokt, zoals blijkt uit een ophefmakende BBC-reportage, te zien in Koppen XL.

Dat staat te lezen op de website van Eén en is de korte inhoud van deze reportage. De reportagemakers gaan ervan uit dat rashonden onnatuurlijk zijn: er wordt steeds gekweekt binnen dezelfde hondenfamilie en zo krijg je in feite mutaties van het oorspronkelijke ras. Vervolgens worden de rasvoorschriften aangepast et voilà, je hebt een perfecte bulldog/dalmatiër/beagle/whatever.

Niemand lijkt erbij stil te staan dat je, ten gevolge van inteelt, op die manier kwetsbare dieren kweekt die blootgesteld worden aan genetische ziektes. Tegenwoordig lijkt het normaal dat pugs ademproblemen hebben. Of dat bulldogs niet natuurlijk kunnen bevallen. En dat boxers meer kans hebben op epilepsie. Want “ahja, dat is nu eenmaal kenmerkend voor het ras”. Neen neen neen! Integendeel, dat is compleet tegen de natuur in.

De 10.000 pugs in de UK bijvoorbeeld, stammen af van zowat 50 individuele honden, die er toevallig wat anders uitzagen. En daarmee zijn ze beginnen kweken. Dat is toch om problemen vràgen? Wie is er ooit op het idee gekomen om twee honden van hetzelfde ras met elkaar te laten kweken? Jij doet het toch ook niet met je -al dan niet naaste- familie?

Eens je erbij stilstaat, is het ongelooflijk zot om nóg meer pups te kweken met zulke genetische defecten. En toch blijft het maar doorgaan. Jammer genoeg weten de baasjes vaak niet beter.

In elk geval: ik zal vanaf nu twee keer nadenken eens ik nog zo’n zogenaamd perfecte rashond zal bewonderen. De kans is groot dat ‘medelijden’ vanaf nu de bovenhand krijgt.

Zaagpoes 17 februari 2009

Heeft iemand een remedie tegen luidruchtige en vraatzuchtige poezen?

Man, ik zie ons Zoufke doodgraag, maar de laatste tijd word ik gek van haar! Ze heeft gelukkig zo geen hyperactieve crazy buien meer, ze bijt en krabt me amper nog. Maar wat er in de plaats komt, is minstens even erg. Van zodra ze mijn neus ziet, begint ze onbedaarlijk te miauwen. En luid. En zonder stoppen…

Normaal, zou je denken. Het beestje is uren alleen geweest: ze heeft waarschijnlijk gewoon honger en ze heeft aandacht nodig. Niet dus. Zelfs na het opschrokken -neen, niet overdreven!- van haar eten en na talloze aaitjes en knuffels, begint de hele klaagzang van vooraf aan.

Het lijkt alsof ze meer eten wil, want ze volgt elke beweging die je zet. Maar het is algemeen geweten dat gesteriliseerde poezen meer eten, ook al hebben ze dat niet nodig. Daarom geef ik haar de hoeveelheid die op de verpakking staat, vaak zelfs meer. Maar nog niet genoeg voor haar? ‘t Is alsof er een echte Garfield in dat kleine rosse lijfje zit!

‘t Is zo ongelooflijk zielig, ‘t is alsof ze me iets wil vragen of vertellen, maar ik weet niet wat! Ze wordt behandeld als een echte prinses, ze krijgt mijn onverdeelde aandacht als ik thuis ben en mijn schoot is altijd vrij om op te slapen! Ze is een binnenhuiskat dus speeltjes en afleiding genoeg in huis. Misschien zelfs iets té verwend?!

Neen, een tweede poes komt hier niet binnen! We hebben al genoeg schoonmaak met één kat, thankyouverymuch!

Wistjedatjes 17 februari 2009

Wist je dat… ik mijn haar bruin heb laten kleuren?
Wist je dat… mijn mama dat totààl niet mooi vindt?
Wist je dat… ik het elke dag mooier en mooier vind?
Wist je dat… ik binnen enkele maanden waarschijnlijk terug de overstap zal maken naar (donker)blond?
Wist je dat… ik gewoon eens benieuwd was of ik stond met een donkere haarkleur?
Wist je dat… mijn haar nu ook een heel pak korter is?
Wist je dat… ik na elke wasbeurt nu XXL-volume mousse in m’n haar moet doen zodat het wat in model blijft staan?
Wist je dat… mijn kapsel nu heel erg op dat van het personage Alice Cullen lijkt?
Wist je dat… ik nog altijd bezig ben in ‘New Moon’, het tweede boek in de Twilight-reeks?
Wist je dat… ik tegenwoordig erg traag lees?
Wist je dat… ik liever Engelse boeken lees dan Nederlandstalige?
Wist je dat… chicklits zelfs gewoon grappiger zijn in het Engels?
Wist je dat… ik voorbije nacht genoeg geslapen heb maar toch nog moe ben?

En dan 11 februari 2009

hoor je van je neuroloog: “van mij mag je stoppen met de medicatie”, naar analogie met zijn Grote Aankondiging van anderhalf jaar geleden.

De vragen die ik me spontaan stelde: zal ik me nog veilig voelen achter het stuur van mijn auto, wetende dat ik geen medicatie tegen epilepsie meer neem? Zal ik nog met een gerust hart in slaap kunnen vallen? Zal ik niet panikeren als ik te kampen krijg met stress?

En dan hoor je jezelf zeggen: “als ik eerlijk mag zijn, wacht ik daar liever nog even mee”. En hij begreep het.

Een ander mens zou misschien een gat in de lucht springen van contentement. Not me. Die anti-epileptica is de laatste vier jaar een deeltje van mezelf geworden. Het geeft een veilig gevoel, net zoals een autogordel een veilig gevoel geeft.

Daarom blijf ik nog even trouw mijn Keppra innemen. Ik sta op een lage dosis en heb amper last van nevenwerkingen. Mijn laatste aanval was meer dan tweeënhalf jaar geleden en de kans is klein dat ik nog epilepsie-aanvallen zou krijgen, maar ik neem dat risico liever niet. Nog niet alleszins. Zo’n aanval is té erg om mee te maken.

Ooit zal ik die ‘veiligheid’ kunnen loslaten. Misschien.