Ik ben allesbehalve kleinzerig. Toch sta ik in de familie bekend om mijn bobo’kes. Wat een bobo’ke is, hoor ik je vragen? Wel, anderen zeggen als kind misschien een pijntje of een auwie. Mijn familie zegt steevast bobo’ke. ‘t Klinkt ook fijn vind ik. Bobo’ke.
Bij het minste bobo’ke kom ik af met pleisters, verbandjes en allerhande zalfjes. Tja, ik vind het gewoon plezant! Een soort van verwennerij zelfs. Die ronde pleistertjes die zo nutteloos klein lijken? Wel, die zijn me op het lijf geschreven. Perfect gepast voor al mijn kleine bobo’kes!
En ‘t zal waarschijnlijk atypisch klinken, maar ik ben nooit geïnteresseerd geweest in die typische kinderpleisters, met Barbie op of van die Disney-figuurtjes… Niet stoer genoeg zeker?
Mezelf pijn gedaan? Ontsmetten, zalfje erop en een pleister. Gegarandeerd een fijn gevoel. Geborgen ook. Als ik als kind last had van groeipijnen, wikkelde ik mezelf helemaal in met een verbandje. ‘t Hielp absoluut niks aan de pijn, maar ik voelde me dan al pakken beter dankzij die witte-met-rood-streepje-zwachtels.
En nu nog altijd. Gisteren heb ik mezelf gesneden in mijn duim. Een soort papercut: amper bloed, maar toch diep. En Lies liep zoals gewoonlijk naar de medicijnenkast. Ik zit nu al aan mijn vierde pleister! ‘t Blijft plezant, zelfs als 23-jarige, mét bobo’kes!
