Eighty six fucking thousand people! 9 juni 2008

Hoeveel keer Dave dat getal gisteren heeft herhaald, weet ik niet. Maar: het was hun allergrootste optreden tot nu toe. Dat ze dat dan twee avonden na elkaar klaargespeeld hebben, maakt het nóg impressionanter.

Ooit al een stadion zien ontploffen? Ikke dus wel, met mij erbij! Als je de Foo Fighters al bezig hebt gezien, zoals ik, bekroop je af en toe een puur déjà-vugevoel. Je kon perfect voorspellen wanneer Dave “WHAAAAAAAARGH YEAH” zou schreeuwen en wanneer de drummer aan een solo ging beginnen. Maar aan een succesformule moet niet gesleuteld worden. Maar dat vond het publiek geen probleem: alle 86.000 aten ze uit zijn hand, klapten ze instant in hun handen als hij dat voordeed en luisterden ze stil naar wat hij te zeggen had. Charisma, heet zoiets.

Minpuntje van de avond: het geluid was werkelijk erbarmelijk. Als je de liedjes niet van het begin tot het einde kon meezingen, zoals mijn papa, kon je er amper iets uit opmaken. Maar wat wil je, in zo’n open stadion? Mij heeft het alvast niet gestoord. Kudos voor de geweldige organisatie in Wembley trouwens: zelden zoveel security gezien! Na de show zorgden talloze agenten, zélfs op paard, voor een vlotte overgang naar de drie dichtbijzijnde metrostations.

Als toemaatje kregen we een guest performance van Led Zeppelin en een spectaculair vuurwerk als afsluiter. Dave Grohl werd er zowaar emotioneel van…

Na afloop terug naar de luchthaven gekeerd, alwaar we een paar slapeloze uurtjes hebben gewacht op onze vlucht terug naar Zaventem. Ik was zo blij toen ik gisteren om 10 uur ’s ochtends kon gaan slapen!

Maar: ‘t was ‘t allemaal méér dan waard! Foo’s, I’ll see you soon… hopefully back in Belgium!

Foto’s en filmpjes volgen!