Bekstriet’s Bek, Orlaaijt! 5 mei 2008

Het optreden gisteren was smullen. Pakweg 4.500 jonge twintigers zullen vanochtend opgestaan hebben met de gedachte: “welk alibi kan ik mezelf aanmeten voor gisterenavond?”

Wel, ik heb je gezien. En jij ook!

Het deed deugd om te zien dat de Boys zichzelf niet probeerden te verloochenen. Nick Carter was Nick Carter, enz. Stel je voor dat ze niet als 200% boyband op het podium zouden staan? Gelukkig was die vrees onterecht: toneeltjes opgevoerd, danspasjes synchroon én in de maat, kostuums 3 keer omgewisseld, draaiende heupbewegingen werden -zoals het hoort- beantwoord met oorverdovend gekrijs, rondvliegende knuffels werden opgevangen en het publiek werd maar liefst 5 keer vriendelijk bedankt voor hun komst.

‘t Zijn echt brave gasten, die Backstreet Boys!

Wat ik niét begrijp, is hoe fanatiek sommige fans nog altijd zijn. Toen we om 19u arriveerden aan de zaal, lag het er buiten bezaaid met matrassen, blikjes en zakken chips. Een puinhoop van jewelste! Iemand al gehoord van respect? Valérie en ik keken elkaar aan met exact dezelfde gedachte: “wie is er in godsnaam zo zot om voor die zaal te kamperen voor de fokking Backstreet Boys?”

Wel, dezelfde mensen die een half uur weggedragen moesten worden door de security, zo blijkt. Flauwgevallen. Wat wil je anders, op een dieet van chips, na een hele dag in de vlakke zon?

Sommige fans (de zelfverklaarde “Dutchies”) klagen nu dat de security hen beter had moeten verzorgen. Ze vonden het schandalig dat ze zomaar aan hun lot overgelaten werden, zo kamperend voor de zaal, zonder water…

Eh? Doe je dat jezelf niet aan, ladies?

Ach, leven en laten leven, toch?