Stiptheid 11 april 2008

Ik ben stipt. Punt. Ik kom nooit te laat (behalve als het van externe factoren afhangt zoals het openbaar vervoer), ik hou de tijd nauwkeurig in het oog en ik zorg ervoor dat ik de dingen op tijd af krijg als dat van mij verwacht wordt. Ik kan niet zonder horloge rond mijn pols. That’s me.

Niet meer, niet minder. Moeilijk is dat zelfs niet!

Maar mag je dat ook van andere mensen verwachten? Blijkbaar niet. Ik snap dat sommigen nu eenmaal niét stipt zijn, maar wat is dan het nut om een tijdstip af te spreken als je weet dat je de afspraak toch niet kan nakomen?

Ik wacht nu al sinds 9 uur om te starten met een redelijk belangrijke meeting. Beginnen aan ander werk zou nutteloos zijn, omdat ik het toch niet zou kunnen afwerken. Eerst werd de meeting één uur uitgesteld. Dan 10 minuten. Nu voor onbepaalde tijd… En ik stond telkens klaar aan de meeting room, met pen en papier in de aanslag. Tevergeefs. “Ik kom je wel halen”, zeggen ze dan. Dus nu zit ik hier. Waiting. And blogging.

Nu, sinds ik hier werk, heb ik mijn verwachtingen qua stiptheid al wat bijgesteld. Zo weet ik dat mijn manager haast nooit op tijd is voor een meeting, net omdat haar dagen ervan vol zitten. Meetings lopen meestal uit. En, zo geeft ze zelf toe, ze is nu eenmaal niet stipt. Omdat ‘t zo’n toffe madam is, vergeef ik dat haar maar al te graag. En neen, ze leest deze blog niet! No bazenpoeperij for me.

Tja, als je voor een luchtvaartmaatschappij werkt, is de stiptheids-issue dagelijkse kost. Denk maar eens aan mij als je volgende vlucht vertraagd is. Want als het van mij afhing, vertrokken alle vluchten, jawel, stipt op tijd!