Aaaah, ik ben in een lekker melancholische bui vandaag. In het weekend de zolder opgeruimd. ‘t Was nodig. En dan ineens op stapels oude foto’s gestoten. Die keer dat ik coldpacks onder m’n oksels had gelegd toen ik het warm had. Die keer dat ik me door mijn kapster heb laten ompraten om mijn haar te millimeteren en kanariegeel (!) te verven. Die keer dat ik me met mijn nicht verkleed had in Minnie Mouse.
Love memories
En veel, maar echt enorm veel, foto’s van Jo en ik. We waren toen nog maar enkele maanden samen en digitale fototoestellen waren toen nog niet zo ingeburgerd als nu (amai, dat ga ik later mogen uitleggen aan onze kleinkinderen). Gevolg: massa’s belachelijke foto’s, in een poging er toch één keer mooi op te staan. Jo een puisterige puber (sorry, zoet) en ikke een braaf meisje-met-paardenstaart.
Ik heb me echt kapot gelachen. En tegelijk besef je hoe hard je zo’n herinneringen moet koesteren. We worden nu groot, sparen een hele uitzet bijeen en kijken reikhalzend uit naar De Verhuis. Misschien kijken we later nog met heimwee terug naar die beginperiode? Who knows.
School memories
Nog een fijne herinnering: de lagere school. Maar liefst 8 klasfoto’s heb ik van onder het stof kunnen redden. Enkel die van het tweede leerjaar ontbreekt. Knap, niet?
Vooral nu ik veel van m’n oude klasgenootjes ‘terug vind’ op Facebook. Iedereen vertelt over zijn plannen, zijn studies,… Maar dan denk je even in jezelf: “haha ik ken jou van toen je nog maar zooo groot was”. En vice versa natuurlijk. Ik was bekend als een stille kracht denk ik. Stil omdat ik o zo verlegen was -en nu nog soms-. En ‘kracht’ omdat ik op mijn eentje een klaskrantje uitgaf. De Flash Junior. Volledig gemaakt in Publisher. Toen waren kadertjes met bloemen en vlinders nog aanvaard.
Flash Junior
Velen zijn dan ook absoluut niet verrast als ik ze vertel dat ik Journalistiek ben gaan studeren. Ik ben altijd een schrijverke geweest. Wat er met die Flash Junior gebeurd is? Aanvankelijk gaf ik het maandelijks uit, met wedstrijden en al (dank u, Renault merchandise!). Daarna tweemaandelijks. En nog later af en toe. Printen deed ik in het bureau van de papa en ik niette elk exemplaar zorgvuldig aan elkaar. Zo fier als een gieter deelde ik de krantjes uit aan mijn klasgenoten, meesters en juffen.
Daarom, lieve oud-klasgenootjes… Misschien lezen jullie dit wel. Hebben jullie ergens nog zo’n Flash Junior liggen? Ik gaf mijn exemplaren altijd zelf weg. Ik zou je zo dankbaar zijn!
