Mama Anouk gaf een optreden… En dat was er aan te zien! What the hell is er met die stoere rock chick van weleer gebeurd? En dan heb ik ‘t niet eens over haar beginjaren. In de jaren negentig veroverde de stoere madam de lage landen met Nobody’s Wife en R U Kidding Me. Eind 2005 zag ik ze ook nog in het Sportpaleis en toen vloog ze nog energiek over het podium! Stevige nummers wisselden toen nog af met de zachtere ballads. Gisteren was ‘t één grote aaneenschakeling van het zeemzoeterige werk, met af en toe iets leukers tussen. De Standaard dacht er trouwens hetzelfde over. Begrijp me niet verkeerd: Anouk’s ballads zijn erg mooi, maar je hebt er al snel genoeg van. Ik dan toch.
Een optreden van Anouk was voorheen altijd een lust voor het oog: die zotte Hollandse meid kon een hele zaal op stelten zetten met haar aanstekelijke dansjes. Gisteren zat er jammer genoeg maar weinig fut in: in Anouk én in het publiek.
Maar: nicht Eline en ik hebben ons kostelijk geamuseerd. Misschien ten koste van de omstaande koppeltjes die houden van softe Anouk, waarvoor ik me oprecht excuseer. Tijdens de weinig hardere rocknummers stonden wij als enige twee te shaken en te gillen, de rest staarde ons maar vreemd aan en smachtten ongetwijfeld naar het volgende zwijmelmoment.
Ach, Anouk is en blijft een straffe madam én ik blijf fan. Ze is dan ook al meer dan 10 jaar bezig, misschien dacht ze wel: “tijd voor iets anders”. Misschien beseft ze snel dat dit niet dé weg is voor haar en spat ze snel weer van dat podium als nooit tevoren! Ik hoop het van ganser harte: ik wil mijn rock chick terug!
