Ikke? Naah. Maar op den duur ga je er aan twijfelen… De top zoektermen naar m’n blog hebben wel met de ene of de andere ziekte te maken. It makes you think. Bel ik inderdaad te snel naar de dokter? Maak ik me te snel zorgen? Of zoeken mensen sowieso snel naar symptomen? Ik zou ‘t niet weten…
Feit: de laatste week voel ik me ongelooflijk futloos, met als hoogtepunt het voorbije weekend: ik ben vroeg gaan slapen, heb elke dag uitgeslapen én ik heb elke namiddag een ‘dutje’ gedaan van minstens 2 à 3 uur. En toch voel ik me nog extreem moe, alsof ik de hele nacht wakker gelegen heb (wat niet het geval was!). Bovendien had ik last van lage bloeddruk, iets wat ik nooit heb. Mijn bloeddruk is altijd perfect in orde: 12/8. Ik eet en drink nochtans genoeg zoetigheid, believe me! Toch blijven appelflauwtes me achtervolgen alsof het niets is.
Voor je het weet google je zelf naar allerhande ziektes en symptomen, iets wat je eigenlijk absoluut niét mag doen als je van nature al snel ongerust bent. Google is géén dokter, en de websites waarop je terecht komt al zeker niet.
Mijn vorige huisdokter Isabelle heeft me, door m’n epilepsie-verleden, meermaals op het hart gedrukt: durf toe te geven aan vermoeidheid, ga liever te snel naar de dokter dan één keer te weinig. Toch vreemd. Vaak worden zo’n symptomen door je omgeving afgeschreven als lentemoeheid (ook al leven we nog niet volgens het zomeruur) of een tekort aan vitamines. Wat doe je dan in zo’n geval?
Toch de raad van ‘ons Isabelle’ opvolgen en vanavond bellen voor een afspraak met de nieuwe huisarts, voor een bloedonderzoekje ofzo. Dan ben ik maar een dikke vette hypochonder…
