Gelezen in de Humo van afgelopen week, in het interview met Sofie Lemaire:
»Eigenlijk ben ik een beetje sociaal gestoord. Als ik jou over drie weken tegen het lijf loopt, weet ik me geen houding te geven: moet ik nu doorlopen, knikken of stoppen om even te babbelen? Ik probeer het op te lossen door het van de ander te laten afhangen, maar dat leidt tot pijnlijke misverstanden. Mensen die mij niet goed kennen, vinden mij een rare, denk ik. Ik zou graag de vlotte madam zijn die met open vizier op iedereen afstapt, maar helaas.»
Ik herken mij daar zo hard in. Ik vrees dat ik zelf ook een beetje sociaal gestoord ben, vooral tegenover mensen die ik niet héél goed ken. En dat merk je vooral bij begroetingen of kennismakingen. Op het werk bijvoorbeeld, zijn er enkele collega’s die elke morgen hun ‘toer’ doen en bij het binnenkomen iedereen een kus geven. Absoluut geen problemen mee, maar wat moet ik doen als ik de ‘toer’ gemist heb? Zelf op die collega afstappen en een kus geven? En waarom dan niet de collega daarnaast? Of, nu ik toch bezig ben, waarom niet het hele eiland, of het hele departement? En zijn die dan niet beledigd als ik ze niet zou begroeten? Of is die ene collega niet beledigd als ik niet zelf op hem/haar toestap? Man, dat zijn dilemma’s die me bezig blijven houden! Ik ben nu eenmaal geen lichamelijk type: je zal me nooit op een vreemde of vage bekende zien toestappen om die een kus of een knuffel te geven. Of een praatje te maken.
The Queen Of Small Talk
Da’s nog een aspect aan mijn sociale gestoordheid: ik ben VRESELIJK in small talk. Bij de bakker, op straat, in de gangen van de supermarkt, op familiefeestjes,… Wil je me -hetzij inwendig- in paniek zien slaan? Knoop dan met mij een gesprek aan en begin over koetjes en kalfjes. I dare you. Hoe getraind je ook bent in het small talken, het gesprek loopt gegarandeerd ten einde na twee zinnen. Ik. Kan. Het. Niet. En ik zal het waarschijnlijk ook nooit kunnen. Dat wordt nog grappig als Jo en ik ooit trouwen en een honderdtal bekenden en vage bekenden uitnodigen voor een trouwfeest… Wedden dat ik telkens in herhaling val en over de bloemen of m’n trouwkleed praat? Of nog erger: het weer!
Ons mama daarentegen, is The Queen Of Small Talk. Zet haar bij eender wie in de kamer, en die kan uuuuren tateren over, tja, alles en niets eigenlijk. Vandaar dat haar trip naar de supermarkt vaak twee keer langer duurt dan normaal: ze loopt altijd wel iemand tegen het lijf om tegen te babbelen.
De Man Met De Permanent Gefronste Wenkbrauwen
Van mij krijg je hoogstens een glimlach of een knikje als ik je vaag van ergens ken. Dat heb ik van mijn papa. Mijn papa schrikt mensen (inclusief klanten) ongewild vaak af door nors te kijken. Dat heb ik al vaag mogen horen: “is je papa kwaad?” Nee lieve mensen, die kijkt gewoon àltijd zo, he simply can’t help it. Maar dat zorgt wel voor een natuurlijke ingebouwde buffer tegen small talk. Misschien moet ik mijn wenkbrauwen ook vaker eens fronsen… Gelukkig is er dan nog The Queen, die de klanten in hun zaak ‘entertaint’ met vragen over kinderen/kleinkinderen/goudvissen/you name it, terwijl papa, met de permanent gefronste wenkbrauwen, de zakelijke kant afhandelt. Als zelfstandige moet je goed zijn in small talk, zo blijkt
Toch ben ik de meest onnozele en sociale mens, eens je me écht kent. Een open boek, als het ware. Heb je de pech (of misschien het geluk) me slechts vaag te kennen? Zoals Sofie Lemaire het zo treffend formuleert: ik weet me gewoon geen houding te geven. Neem het me alsjeblief niet kwalijk. Ik meen het goed.
Heb medelijden met je sociaal gestoorde medemens!
