Hoe lomp kan je zijn? 25 februari 2008

In mijn geval: erg lomp! Jo kon vandaag niet mee gaan fitnessen omdat hij om 17u30 bij de tandarts verwacht werd. Oké, dacht ik met volle moed, dan ga ik wel alleen. Heel gemotiveerd maakte ik mijn sportzak gisterenavond klaar. Ik chechte of ik niets vergeten was. Toegegeven: ik besteedde vooral aandacht aan de ‘apparatuur’ (lees: iPod, armband, hartslagmeter, Polar-horloge). Deze ochtend nam ik mijn sportzak dus mee naar het werk, ik liet de auto thuis met het plan om om 16u meteen de trein naar Leuven te nemen. Zo gezegd, zo gedaan: om 16u verliet ik de werkvloer, sportzak in de hand, ik nam de trein richting luchthaven, daalde af naar het treinperron en… realiseerde me dat ik geen sportbroek bij me had. En in een jeans kan je niet bepaald sporten. Gatver!

Geen nood, ik zou de bus wel naar huis nemen. Het eerste half uur geen bus naar huis. Dju. Ik belde Stijn. Of hij me even wou komen halen. Geen tijd. Mama dan? Nog minder. Shit. Na een vijftal pogingen kreeg ik Jo dan toch aan de lijn, met de vraag: “moet jij nog lang werken?” Nee, was het antwoord. Hoera, ik moest niet lang wachten op de luchthaven en ik zou misschien nog kunnen fitnessen! Het werd al snel 16u30. Geen Jo. 16u45. Nog steeds geen Jo. Om 17u belde ik hem op, hij: “het kan nog wel even duren”. Merde! Toch beter die bus genomen dus. Vijf minuten later daagde hij dan toch op, maar het was al te laat.

Een simpel sommetje: geen sportbroek + nog niet alleen autostrade durven rijden + monsterfiles op de steenweg richting Leuven = geen fitness voor Lies op deze maandagavond.

Yup, je leest het goed. Nadat ik in oktober het ‘groen licht’ kreeg van mijn neuroloog om na twee jaar pauze weer met de auto rond te rijden (meer uitleg: rijbewijs en epilepsie), duurde het nog een tweetal maanden tot ik alleen achter het stuur durfde te kruipen. Ik rij nu al zeer gezwind rond, ik rij zonder problemen overal naartoe, alleen: ik doe enkel autostrades als er iemand bij me zit. Alleen de autostrade op is tot nu toe nog een grote uitdaging. Ik wéét dat ik het kan, ik wéét dat ik goed kan rijden, maar toch… Deze week zal het me lukken!

Of misschien toch maar volgende week…