Verdomde hormonen 29 februari 2008
Ik wil, gehuld in een XXXL trui geurend naar vers wasgoed, in een hoekje zitten met een stuk chocolade en hartstochtelijk wenen zonder reden.
Yup, PMS strikes again! En hard deze keer…
Die mama’s toch! 28 februari 2008
Ik: *surfend op m’n laptop, Twitter aan ‘t updaten*
Mama: “Wat is dat, twieter?”
Ik: “Wel, da’s iets om altijd en overal je ’status’ online te plaatsen, wat je op dat moment aan het doen bent bijvoorbeeld.”
Mama: *zuchtend* “Ga je nu wéér een gadget kopen ja?!”
Op den duur ga je je nog afvragen waar die interesse voor gadgets en internet vandaan komt 
Alleszins niet van moeder’s kant, die het verschil niet kent tussen pakweg een iPod en Facebook of Twitter.
“Knock knock!” 26 februari 2008
“Who’s there knocking at my door?”
“I’m fuh!”
“I’m fuh who?”
“I’m fucking Matt Damon!”
Kinda old intussen, maar ik ben traag in ‘t oppikken van trends tegenwoordig 
Enjoy! Negeer de talloze piepjes maar, it’s still America…
Kijk hier naar de “aanleiding”
En bekijk hier de gepaste revenge van Jimmy Kimmel
We ran outa time, sorry!
Hoe lomp kan je zijn? 25 februari 2008
In mijn geval: erg lomp! Jo kon vandaag niet mee gaan fitnessen omdat hij om 17u30 bij de tandarts verwacht werd. Oké, dacht ik met volle moed, dan ga ik wel alleen. Heel gemotiveerd maakte ik mijn sportzak gisterenavond klaar. Ik chechte of ik niets vergeten was. Toegegeven: ik besteedde vooral aandacht aan de ‘apparatuur’ (lees: iPod, armband, hartslagmeter, Polar-horloge). Deze ochtend nam ik mijn sportzak dus mee naar het werk, ik liet de auto thuis met het plan om om 16u meteen de trein naar Leuven te nemen. Zo gezegd, zo gedaan: om 16u verliet ik de werkvloer, sportzak in de hand, ik nam de trein richting luchthaven, daalde af naar het treinperron en… realiseerde me dat ik geen sportbroek bij me had. En in een jeans kan je niet bepaald sporten. Gatver!
Geen nood, ik zou de bus wel naar huis nemen. Het eerste half uur geen bus naar huis. Dju. Ik belde Stijn. Of hij me even wou komen halen. Geen tijd. Mama dan? Nog minder. Shit. Na een vijftal pogingen kreeg ik Jo dan toch aan de lijn, met de vraag: “moet jij nog lang werken?” Nee, was het antwoord. Hoera, ik moest niet lang wachten op de luchthaven en ik zou misschien nog kunnen fitnessen! Het werd al snel 16u30. Geen Jo. 16u45. Nog steeds geen Jo. Om 17u belde ik hem op, hij: “het kan nog wel even duren”. Merde! Toch beter die bus genomen dus. Vijf minuten later daagde hij dan toch op, maar het was al te laat.
Een simpel sommetje: geen sportbroek + nog niet alleen autostrade durven rijden + monsterfiles op de steenweg richting Leuven = geen fitness voor Lies op deze maandagavond.
Yup, je leest het goed. Nadat ik in oktober het ‘groen licht’ kreeg van mijn neuroloog om na twee jaar pauze weer met de auto rond te rijden (meer uitleg: rijbewijs en epilepsie), duurde het nog een tweetal maanden tot ik alleen achter het stuur durfde te kruipen. Ik rij nu al zeer gezwind rond, ik rij zonder problemen overal naartoe, alleen: ik doe enkel autostrades als er iemand bij me zit. Alleen de autostrade op is tot nu toe nog een grote uitdaging. Ik wéét dat ik het kan, ik wéét dat ik goed kan rijden, maar toch… Deze week zal het me lukken!
Of misschien toch maar volgende week…
Nog een stokje 24 februari 2008
Ditmaal gekregen van Ruben: welke jeugdherinneringen heb ik aan de radio?
Tgoh… Moeilijk te zeggen omdat ik mezelf nog steeds als ‘jeugd’ beschouw (haha!) en omdat ik amper een band heb met het medium ‘radio’. Maar ik zal m’n uiterste best doen om een ietwat bevredigend antwoord te verschaffen
De radio stond hier thuis amper op. Mijn ouders hebben wel een zaak (de Renault-garage!) op de gelijkvloerse verdieping van ons huis en daar staat de radio àltijd op. Hoe kan je anders auto-radio’s verkopen? Onze papa is altijd muziekliefhebber geweest. Een hippe zelfs. Sinds de begindagen van StuBru luistert hij naar geen enkel ander radio-station. In mijn jongere jaren was de garage ook open op zaterdagochtend en dan werd ik steevast wakker van het gedreun dat er zich beneden afspeelde: papa hield ervan om de radio zaterdagochtend vree luid te zetten! Eens boven ’s middags, zette hij de radio ook op het hoogste volume en dansten we samen in de living om het begin van zijn weekend gepast te vieren.
Als prille tiener kocht ik mijn allereerste stereo-keten en dan nam ik telkens de Top 50 op van Radio Donna. Op cassette natuurlijk! Pas later heb ik me volledig tot StuBru bekeerd: ongeveer toen ik mijn eerste lief leerde kennen. Woensdagnamiddag zaten we meestal op zijn kamer naar, jawel, StuBru. Als ik me niet vergis, was het zelfs Cuisine X. Met Steven Van Herreweghen en Ronny Mosuse op de achtergrond beleefde ik mijn eerste ervaringen in de liefde.
En nu? Ik luister nog steeds niet veel naar de radio, hoewel… In mijn auto staat er immers nooit een andere post op dan StuBru. Ik kan dus elke ochtend ongeveer een half uurtje genieten van Peter Van de Veire. En ik heb me inmiddels geabonneerd op enkele podcasts van mijn geliefde radiostation.
Ja, de radio en ik… ‘t komt echt wel goed tussen ons!
