2007: een overzicht 31 december 2007

Ik weet ‘t: hoe cliché, om een overzichtje van ‘t voorbije jaar te bloggen. Maar 2007 was een historisch jaar. Geen klimaatzever en al zeker geen gedoe rond de regering: just me.

Liefde
Op liefdesvlak was 2007 een bevestiging van de vier vorige jaren: Jo en ik staan nog altijd sterk in onze schoenen als koppel. Dit jaar maakten we ook de beslissing om in 2008 te gaan samenwonen. De locatie werd bepaald en we gingen zwaar sparen voor onze uitzet. Daarvoor namen we een grote stap: een gemeenschappelijke bankrekening. In augustus vierden we ons “5 jaar samen“.

Gezondheid
In 2007 heb ik -gelukkig- geen zware ziektes gekend. In maart had ik last van een serieuze griep, maar daar bleef het dan ook bij. In oktober was ik officieel één jaar aanvalsvrij, een ware mijlpaal! Ik werd na twee jaar (eindelijk!) weer rijvaardig verklaard, iets wat ik al meermaals gevierd heb in m’n Iby’tje. Er kwam eindelijk een einde aan de afhankelijkheid die mijn rijverbod met zich meebracht.

School
Kort samengevat: geen les, twee maanden stage, eindwerk. That’s it. In juni studeerde ik af en in oktober mocht ik m’n diploma Journalistiek in ontvangst gaan nemen. Een ware mijlpaal. Ik was student-af. Het “echte leven” kon beginnen!

Professioneel
Ik denk dat ik nooit eerder op zoveel verschillende werkplekken gewerkt heb als in 2007. In januari werkte ik enkele dagen in de juwelier van m’n tante. Eind januari werkte ik enkele dagen bij Volkswagen Bank. In februari en maart kon je me op de onlineredactie van Het Nieuwsblad vinden. Juli en een deel van augustus heb ik op FedEx Brucargo doorgebracht. In september mocht ik aan de slag bij Flair als vervangend webmaster. Tv Vlaanderen was m’n werkplek in oktober en november. In december kreeg ik eindelijk een vast contract: bij Brussels Airlines.

Die zoektocht naar werk was als een rode draad doorheen 2007. Eind april begon ik met mijn eerste sollicitaties. Het was enorm zwaar en bij elke afwijzing zakte de moed dieper in m’n schoenen. Maar nu weet ik tenminste hoe moeilijk het is om werk te vinden, en zo ga ik m’n job meer appreciëren.

Financieel
Veel werk in 2007 betekent ook: veel geld. Of toch meer geld dan in 2006, wat resulteerde in veel impulsaankopen. Mezelf kocht ik een Sony Vaio laptop, een PSP, een hoop dvd’s en een berg kleren. Maar ik heb lang niet alles aan mezelf uitgegeven. Dé dure cadeau’s van 2007: een duosprong voor papa, voor Jo (een deel van) een koersfiets en een Hugo Boss horloge. Toch hebben we flink kunnen sparen dit jaar, mooi meegenomen voor ons toekomstig appartementje.

Sociaal
Veel mensen leren kennen, door stage en de vele werkplekken. Klasvrienden werden échte vrienden. We hebben ontdekt dat we nu echt werk van onze vriendschappen moeten maken, omdat we elkaar niet meer elke dag zien. En dat doen we maar al te graag… De band met familie bleef in 2007 quasi onveranderd, soms zelfs beter dan voorheen, zoals met de mama en de broer. De eerste helft van 2007 werd getypeerd door een slechte relatie met ons mama, wat voor veel frustraties zorgde. Maar dat beterde.

Kortom…
2007 was op vele vlakken een zwaar en frustrerend jaar (tot oktober niet mogen rijden, 7 maanden naar vast werk gezocht, slechtere relatie met m’n ma), maar na de zomer verdween alle frustratie even snel als ze kwam. 2007 bezorgde me ook enorm veel van m’n onafhankelijkheid (professioneel, financieel, qua vervoer).

Bovendien heb ik het -tegen alle verwachtingen in- heel 2007 volgehouden om regelmatig te bloggen. Nu ja, binnenkort bestaat deze blog één jaar.

Alvast een heel gelukkig nieuwjaar gewenst en bedankt aan de trouwe fans van m’n blogje Blijf lezen in 2008 want ‘t belooft nog spannend te worden!

Wat brengt 2008?

• Nog meer onafhankelijkheid: verhuizen en eindelijk gaan samenwonen
• Nog meer geld, maar ook enorm veel uitgaven voor alle meubels, uitzet e.d.
• Starten met fitness en m’n streefgewicht halen (alweer: hoe cliché!)
• Hopelijk veel avondjes uit onder vrienden en vriendinnen!
• Een mooie en gezellige thuis creëren voor Jo en ik
• Veel feestjes (house warming party!!!)
• Grààg bij Brussels Airlines blijven werken
• Hopelijk twéé jaar aanvalsvrij!
• Misschien -wie weet- een verloving……? *angelface*

Clouseau? No thanks 28 december 2007

Iederéén wil een stukje van de Clouseau-taart, maar sinds gisteren zit ik met een indigestie.

Gisterenavond voor de allereerste keer naar een Clouseau-optreden geweest in het Sportpaleis. Ik had Koen, Kris & co al eerder bezig gezien op Marktrock en TW Classic en toen kon ik ze best wel pruimen. Alvast dit: ik ben géén Clouseau-fan. En ik ben al zeker géén fan van Koen Wauters. Ik hou wel van hun hits, vooral die uit hun beginperiode dan. Eigenlijk wou ik vooral eens met m’n eigen ogen zien “what the fuss is all about”. En omdat ik allesbehalve een onervaren concertganger ben, neem ik even de gelegenheid om m’n gedachten in een blog te gieten.

Fake traantjes en Mick Jagger-loopje

Eén ding is zeker: mij zien ze daar niet meer. De maar liefst drie uur (mét pauze) durende show heeft me van in het begin tot het einde geërgerd. Waarom? Ten eerste is een zittend middenplein nefast voor de ambiance. Tot daaraan toe. Op andere optredens met zittend middenplein zou ik me waarschijnlijk wel geamuseerd hebben.

Om kort te zijn: werkelijk alles was zo fake als de borsten van wijlen Lolo Ferrari. Van het traantje dat Koen wegpinkte bij het inzetten van ‘Afscheid van een vriend’ (toegegeven: een mooi liedje), zijn vreselijk fout klinkende AN-taaltje (jongen, ge zijt geen quiz op de tv aan ‘t presenteren he!) tot zijn verwijfd loopje, duidelijk “geïnspireerd” op de Grote Mick Jagger. In een strakke witte broek dan nog… Alleen: bij Koen is dit allesbehalve geloofwaardig, bij Mick Jagger wél.

VTM-parade in Disneyland

Als het Wauters-duo vervolgens door de lucht vloog op een platvorm, leek het wel alsof ik naar een -ongelooflijk foute- VTM-parade aan het kijken was. Natúúrlijk zwaaiden de broers naar alle hoeken van de zaal, als twee getrainde mascottes. Ze zouden niet misstaan in een Mickey & Minnie Mouse-pak in Disneyland.

De show stak verder perfect in elkaar, dus felicitaties aan het hele team: foutloos gechoreografeerde leden van de band die -heel spontaan- elk naar een deel van de zaal liepen, vuur, twee gigantisch grote opblaaspoppen à la de cover van ‘En Dans’, vuurwerk, een rap-intermezzo van de gebroeders, de veelbesproken (gouden!) kostuumpjes enzovoort. Allemaal dingen waarvan ik denk: “doe maar gewoon, da’s al zot genoeg”.

Een dosis spontaniteit en passie, graag!

Het vreemde is: van andere artiesten zou ik dit misschien wel pikken. Madonna of Britney Spears ofzo. Of Tokio Hotel Maar bij Clouseau lag alles er net iets té dik op. Het hele spektakel miste een flinke dosis geloofwaardigheid: alles verliep té vloeiend en té foutloos. Ik eis spontaniteit en passie als ik 36 euro betaal voor een optreden, verdorie!

Daarom: men neme Clouseau in een zaal à la Ancienne Belgique, smijt er een paar goeie muzikanten bij (die hebben ze al) en bestrooi het geheel met hun grootste hits, zonder al die tralala. Wedden dat ik dan wél enthousiast zou zijn?

FUCK DE LIJN!! 27 december 2007

Onder buschauffeurs heb je duidelijk twee categorieën. (Bijna) elke dag neem ik om 16u29 de 830 richting Overijse aan de halte General Aviation (mijn werk dus). Die bus is normaal gezien altijd stipt op tijd en ik had altijd dezelfde, vriendelijke buschauffeur. Tot vandaag.

Ten eerste was die bus een kwartier (!) te laat, en die komt écht niet van ver he… Dus aan files kan het niet liggen. Nu zijn er zelfs gewoon geen files, maar soit. Vervolgens begon hij met een mevrouw te babbelen op de bus, wat eigenlijk verboden is, maar ne mens is maar ne mens, dus verder let ik er niet op. Een paar haltes verder moet hij ineens bruusk stoppen “omdat hij de halte niet gezien had”. Dat vond ik al wat ambetanter…

Maar als hij vóór mijn huis voor het rode licht staat en ik zéér vriendelijk vraag of ik uit mag stappen, is zijn antwoord: “ah nie é juffraake, da mag nie van de verziekering“.

@#&!?% !!!!!

Ik zweer het je: als ik enige gelijkenis had met een stier, zouden er ademwolkjes uit mijn neus ontsnapt zijn. Niet dat de echte halte zo vreselijk ver is, maar als je daar toch voor het rode licht staat, hoe moeilijk is het om even die deur te openen als iemand daar vriendelijk om vraagt? Als het licht niet op rood stond, had ik dat dus niet gevraagd he!?

Pas op, ik heb respect voor zijn weigering, maar een buschauffeur die zich duidelijk niet aan de regeltjes houdt…? Dààr heb ik géén respect voor!

Ik hoop dat ik snel weer mijn vertrouwde vriendelijke buschauffeur terug heb, want die is OP TIJD en laat me WEL uitstappen voor mijn deur!

Bakvis 27 december 2007

Ook al doet mijn maturiteit het niet meteen vermoeden *kuch*, ook ik ben weleens een bakvis geweest. Mijn neus werd gisteren dubbeldik op dat feit gedrukt toen ik mijn oude dagboeken terug vond. Jawel, tussen november 1998 en begin juli 2000 hield ik regelmatig een dagboek bij. Een beetje zoals deze blog dus, maar dan ‘op zijn pubers’. Tussen 1998 en 2000 was ik immers 13 à 15 jaar, een hormonale tijdbom dus.

Opmerkelijk is ook dat ik bijna twéé dagboeken vol geschreven heb over mijn liefde voor ene Thomas R (uit te spreken zonder ’s’) uit Nossegem, een gladde wannabe (toen toch). Hij zat naast me in de klas en had waarschijnlijk veel te hard door dat ik ‘head over heels’ op hem was. Je voelt meteen een plaatsvervangende schaamte voor jezelf als je zo’n (veel te oude) dagboeken en geheime liefdesverklaringen leest. Voer voor een ‘girls only’-avond, al heb ik enkele fragmenten ook door Jo laten lezen, die achteraf niet meer bijkwam van het lachen…

2000 was verder blijkbaar een historisch jaar, met niet altijd even goed nieuws. Zo had ik mijn eerste GSM blijkbaar al in het jaar 2000 (een Nokia 5210, jiiihaaaa!!). Family-wise: dat jaar scheidden m’n tante An en nonkel Guido, was m’n tante Naad eindelijk zwanger, van m’n nichtje Mila en had mijn (toen) 6-jarig neefje Michiel lymfklierkanker. Intussen zit ik aan mijn 5de GSM, tante An en nonkel Guido zijn nu allebei gelukkig met een andere partner, Mila is een gelukkige, blije 7-jarige en Michiel een typische (én gezonde!) 13-jarige puber.

En wat m’n liefdesleven betreft… Zoals de meesten wel weten, is het niks geworden met Thomas R. Ik heb sinds dat magische jaar 2000 nog twee lieven versleten en vervolgens ben ik sinds 2002 bij m’n derde lief ‘blijven plakken’. En dat heb ik me nog geen nanoseconde beklaagd! <3

Ho Ho Ho!!! 25 december 2007