Ik heb zonet hét grote nadeel van werken ten opzichte van studeren gevonden. Je hebt véél minder tijd voor het zogenaamde “quality time”. Quality time met je ouders, je broer, jezelf, grootouders, vrienden, nichten, neven, tantes, nonkels, schoonfamilie,… En believe me: als je zelf al in een grote (en hechte) familie zit, helpt het niet als je vriend een nóg grotere familie heeft!
Zo zit een groottante van mij (inderdaad: de tante en meter van mijn papa, een soort derde oma voor ons) al twee weken in het ziekenhuis en had ze gevraagd of ik eens langs kwam. Dat hebben we gisteren dan gedaan en toen we gisteren wilden vertrekken na anderhalf uur in die snikhete ziekenhuiskamer, was haar commentaar: “ik begrijp het dat jullie zo snel weg willen hoor, jullie zijn nog jong!” Huh? Snel? Enfin, gelukkig had ze er nog begrip voor…
Maar zij is niet de enige die een stukje van mijn tijd wil “opeisen” (oh, wat klinkt dat fout, maar ik vind simpelweg geen andere formulering): vandaag belde mijn oma (en tevens mijn meter) naar ons mama met de mededeling dat ze ‘t zoooo jammer vond dat ze me zo weinig zag. Inderdaad, toen ik nog studeerde, ging ik regelmatig naar daar met de fiets als ik eens een halve dag geen les had. En ik voel me o zo schuldig! Natuurlijk mis ik mijn grootouders ook! Maar ik heb nog een opa (en peter) die me graag wil zien tijdens mijn vrije uurtjes en een broer, die graag wat praat met z’n zus, en twee ouders die m’n gezicht af en toe eens willen zien. En daarbovenop nog een relatie, waarin je ook heel wat tijd moet steken. En de persoon waarmee ik een relatie heb, heeft óók familie die ons graag ontvangt! Volgende week vrijdag neem ik vrijaf van het werk. Dan ga ik mijn grootouders bezoeken!
Nu, ik klaag niet hoor. Ik zie mijn familie, schoonfamilie en vrienden heel erg graag… Maar als je werkt, is het blijkbaar erg moeilijk om tijd in te delen. Op zondag bijvoorbeeld, lig ik graag op m’n bed en kijk ik naar een DVD… Of ik ga graag eens naar de bioscoop… Of ik wil eens een interessante tentoonstelling bezoeken. En ik moet oefenen met de wagen, zodat ik snel alleen de baan op kan.
Enfin, je kan nooit iedereen tevreden stellen. Er zijn nog steeds maar 24 uren in één dag en slechts 7 dagen in één week… Maar ik doe m’n uiterste best, echt waar! Ik denk dat ik maar eens een boek over time management ga kopen want ik begrijp niet hoe mensen met een véél drukkere job dan ik, dat allemaal voor elkaar spelen?
Anyway, ik zal m’n leven beteren. Elke week zou ik graag een halve dag van mijn weekend besteden aan familie.
Maar het zal er niet op beteren… Als Jo en ik samenwonen, moeten we misschien wel de meest eisende persoon van de bende tevreden stellen met telefoontjes en bezoekjes: ons mama, die me maar moeilijk kan loslaten…
