R.E.S.P.E.C.T. for Pater Pio! 29 oktober 2007

(uitleg titel: zie enkele blogs terug…)

Euforie alom! Ik wil dansen, lachen, springen, wenen van geluk! 

Want jawel, dé dag is eindelijk aangebroken! Dé dag waarop Lies een jobaanbieding krijgt. Met andere woorden: Brussels Airlines neemt me aan als e-content officer! *doet een vreugdedansje*

‘t Lijkt wel alsof het geluk me de laatste tijd toelacht: vorige week krijg ik te horen dat ik weer met de wagen mag rijden, vandaag krijg ik een vaste job… Het fijne is: ik ben maar één keer op gesprek moeten gaan bij Brussels Airlines! Een bedrijf naar m’n hart: no nonsense! Geen vreselijke assessment centers, en vooral: géén eindeloze sollicitatieprocedure/afvalrace… Just the way I like it!

Bovendien vlakbij m’n ventje z’n werk. Jo begint op 12 november bij Brussels Airport. Yup, wij worden zo’n koppel met een “I <3 my airport job”-sticker op de bumper. Die vond ik altijd al zo stoer!

Op 3 december mag ik aan de slag. No mercy, meteen nadat m’n contract bij Tv Vlaanderen afgelopen is. Ik kijk er al naar uit! Nog vijf weekjes… Toch zal ik pas 200% gerust zijn als mijn krabbel onder dat contract staat. Deze week krijg ik een contractvoorstel. Spannend!

Al moet ik er niet lang over nadenken. Deze job heeft alles wat ik wil: een groot bedrijf, een sterk merk, op de luchthaven, een jong team (max. 30j), internet-gerelateerd werk, dichtbij huis, een toffe manager (echt een vréé plezante madam),… Het loon zal ook wel oké zijn, maar da’s niet het belangrijkste. Een leuke plus: na zes maanden ‘anciënniteit’ vliegen de werknemers volledig GRATIS met Brussels Airlines, overal ter wereld! Een goed ‘excuus’ om eindelijk te beginnen met verre reizen!

Pater Pio, ik ben u mijn eeuwige dankbaarheid verschuldigd he man!

Zalig… 24 oktober 2007

om de volgende woorden te horen uit de mond van je neuroloog: “Liesbet, je mag vanaf nu weer rijden”.

Ik ben zo gelukkig!!

Trots op mezelf 22 oktober 2007

Ik heb dit weekend een goede daad gesteld. Ein-de-lijk heb ik mijn kleerkast opgeruimd! Enfin, als je die ingebouwde kast wel een ‘kleerkast’ mag noemen… No mercy: stapels kleren geef ik weg! Die miskopen moeten écht weg, want face it: als ik ze nu nog steeds niet aan heb gehad, zal ik ze nooit dragen. Gelukkig heb ik mijn vaste afnemers van m’n afdankertjes De kleren die versleten waren, heb ik weggegooid, dus don’t worry.

M’n ventje is ook blij met de algemene opruim: eindelijk is er plaats voor zijn kleren! Tot nu toe moest hij genoegen nemen met een laag kastje op wieltjes, nu zijn twee volledige schappen (of schabben?!) voor hem. Ons mama was ook trots, maar iets minder tevreden met de stapel kleren die in de was- of strijkmand belandde… Sommige bloesjes hadden ‘t daglicht al làng niet meer gezien. Deze keer zorg ik ervoor dat mijn kleerkast in deze staat blijft tot we verhuizen! Wanneer dat is, weten we nog steeds niet, maar ‘t komt in elk geval dichter en dichterbij. Stiekem hoop ik dat ik m’n 23ste verjaardag (26 mei) in ons gloednieuw appartementje kan vieren. Een erg haalbaar doel, volgens mij.

Volgende week is ‘t mijn ventje z’n beurt… Hij wordt 24 met Halloween! Hij heeft z’n geschenkje zelf uitgekozen, dus geen verrassingen dit jaar. ‘t Is een horloge van Hugo Boss geworden, exact dezelfde als op de foto. Niet goedkoop, maar na 5 jaar iets goedkopere cadeau’s wegens studentenbudget, verdient hij een iets sjieker cadeau!

Verder: ben deze ochtend naar de dokter gegaan wegens zware verkoudheid. Op zich geen reden om naar de dokter te lopen, maar Isabelle (onze dokter) heeft me meermaals op m’n hart gedrukt om toch zéker niet ziek te gaan werken. Voor epilepsiepatiënten is dat toch altijd riskant. Zeker omdat mijn aanvallen uitgelokt worden door vermoeidheid. En zéker nu ik meer dan een jaar aanvalsvrij ben! Woop woop!

Woensdag moet ik op controle bij mijn neuroloog en guess what… Vanaf dan mag ik weer rijden!!!!!! Yup, nu woensdag is DE dag waar ik al meer dan twee jaar naar uitkijk! Pas op, ik zal niet meteen weer achter het stuur kruipen hoor. Ik had amper ervaring twee jaar geleden, dus dat zal intussen niet verbeterd zijn (integendeel…). Al begin ik niet meer vanaf nul, m’n rijbewijs heb ik immers nog altijd én het technische gaat nog steeds vlot. Af en toe ben ik ’s zondags gaan oefenen op de enorme Ikea-parking hier. En het voelt aan alsof ik nooit gestopt ben met rijden, dus da’s hoopgevend. Enkel het inschatten van het verkeer zal nog een ‘probleem’ zijn. Maar echt, ik ben zo gelukkig dat het eindelijk zover is… Eindelijk geen beroep meer doen op het m’n ouders/lief/broer/… ! Eindelijk kan ik weer gaan en staan waar ik wil! Eindelijk moet ik geen rekening meer houden met de bus- en treinuren!

Ennn… er is al een auto voor me! Super als je ouders garagehouders zijn! Ik had al een auto, maar m’n broer rijdt er intussen al een half jaar mee rond, dus da’s nu de zijne. ‘t Is weer een Clio, maar een blauwe deze keer (yup: zoals op de foto!). Een auto van 1998 (denk ik), maar nog in perfecte staat en héél goed onderhouden. En m’n ouders kennen de auto, omdat de eigenaar hier al jaren klant is. Perfect om mee te beginnen dus!

Maar bon: wegens die belangrijke controle op woensdag, wou m’n dokter geen enkel risico nemen, dus heeft ze me verplicht om véél uit te rusten, zodat ik tegen dan in topvorm ben! Vandaag, morgen en woensdag zit ik dus thuis, om op m’n gemakje uit te zieken…

Facebook = freaky… 18 oktober 2007

Sinds kort heb ik ook een Facebook en wie kom je daarop zoal tegen?! Mensen waarvan je dacht ze nooit meer te horen/zien. Yup: de ex-klasgenootjes van in het middelbaar! So far: Stef, Karlien, Anaïs, Magali, Veerle,… Bijna allemaal nog verdoken in een universitaire studie (chapeau!). Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij terug iets van hen te horen hoor! Een écht hechte klas waren we jammer genoeg nooit, de Economie-Wiskunde en Wetenschappen-Wiskunde van het Lutgardiscollege Oudergem. Of, nu ik er beter over nadenk: ik heb er nooit echt bij gehoord, daar in Oudergem

Ik was wel hecht met andere vriendinnen, maar daar heb ik in het laatste jaar mee gebroken, om redenen die ik niet meer naar boven wil halen. Niet omdat ik weet dat ze ook weleens op deze blog terecht komen, maar omdat we intussen een viertal jaar verder zijn en we nu eenmaal als ‘volwassen’ beschouwd worden. Kortom: I’m over it. Al even hoor.

Anyway, als je geen verdoken angsten hebt om ex-klasgenoten online tegen ‘t lijf te lopen: maak uzelve een facebook aan, en snel een beetje! Voeg me gerust toe als friend Wie m’n volledige naam kent, vindt me wel…

En we zijn weer op zoek… 16 oktober 2007

Het heeft niet mogen zijn, die vacature bij Sanoma! Thierry heeft me vanochtend gebeld met de mededeling dat Stéphane de job verder blijft doen. No hard feelings, want ‘t is normaal dat ze de voorkeur geven aan iemand intern. Toch was ik wat teleurgesteld… Intussen staat ‘t aantal afwijzingen op meer dan dertig denk ik.

Ik krijg elke dag nog e-mails met de mededeling dat “mijn kandidatuur niet weerhouden werd”. Zo’n verwarrende formulering trouwens! Het duurde even tot ik doorhad dat dat slecht nieuws was… Intussen ben ik het gewoon. Maar ik geef niet op!

Vandaag wat over en weer gemaild met enkele ex-collega’s van IBU. ‘t Zijn schatjes! Ik heb toch m’n CV nog eens verstuurd naar de HR-afdeling en de managers daar. Wie weet, ooit…? Intussen begin ik meer en meer in ‘Het Lot’ te geloven. Op een dag vind ik wel de perfecte job…

Kleine bekentenis: toen ik voorbije zaterdag in Leuven was, wou ik per se eens de kathedraal bezoeken. Ik was er nog nooit geweest. En (bij)gelovig als ik ben, heb ik er een kaarsje aangestoken… En gevraagd of Hij/Zij/Het alsjeblief voor een fijne job zou willen zorgen, liefst zo snel mogelijk! Ikke, gelovig? Bwaa… Ergens geloof ik wel, maar vooral in het goede. Klinkt naïef, maar ik blijf geloven dat alles vroeg of laat in orde komt. Voor mij geen bijbel of koran, maar ik kom best wel ‘ns graag in een kerk, liefst op reis dan.

Verder vind ik dat onze godsdienst mooie gebruiken en rituelen heeft. Doop: de ouders beloven de ‘gemeenschap’ dat ze goed voor hun baby zullen zorgen. Huwelijk: elkaar beloven dat je voor elkaar zal zorgen en samen je relatie en de liefde vieren. Begrafenis: samen afscheid nemen van een familielid/geliefde/vriend. Tot op zekere hoogte kan ik dus zeggen dat ik gelovig ben, ja.

Over (bij)geloof gesproken: tot voor kort had ik een gebedsprentje van Pater Pio op zak. Een beetje een inside joke met vrienden, maar ik had z’n gebedsprentje meegebracht uit een kerk in Rome en had ‘m altijd bij mij tijdens mijn tweede zit. Sinds kort had ik ‘m niet meer bij me, maar had ik ‘m uitgeleend aan een vriendin om haar succes te wensen bij haar sollicitaties en haar rij-examen. Nu, morgen geeft ze mijn Pio terug

Morgen moet ik op gesprek bij Brussels Airlines. Yup, de luchthaven, dé plaats waar ik het allerliefste zou werken! Zou ook handig zijn, want half november begint m’n ventje bij Brussels Airport. ‘t Zou echt té mooi zijn… Maar ik vind wel dat ‘t hoog tijd is voor mijn portie geluk op professioneel vlak!

Ik overweeg ook om eens te horen bij uitzendbureau’s. Niet om als interim te werken, maar als uitzendconsulente. Voor velen dé ideale startersjob. Wie weet ook voor mij?!

Pio zal z’n werk hebben!