Het Eiland, part 1 31 januari 2007

Even tijd voor alweer een blogje. Zoals ik al voorspeld had, is ‘t wel eens fijn om de frustraties van je af te schrijven. Wat vroeger in een privé-dagboek neergepend werd (mèt slotje), wordt nu open en bloot op het internet gepleurd (om het even met de legendarische woorden van Deheer Peevanee te zeggen).

Ik zit nu dus op mijn werk, tijdens mijn welverdiende middagpauze, dit blogje uit te typen. Vorige dagen probeerde ik nog om sociaal te doen (à la gezellig met de collega’s aan één tafeltje zitten eten), maar nu doe ik er totààl geen moeite meer voor. De reden van mijn onverschilligheid? De onverschilligheid langs hun kant. Toen twee uurtjes geleden beslist werd wat er werd besteld om te eten vandaag, sloegen ze me simpelweg over. “Wat wil jij bestellen, Valérie? En jij, Sandrine?” Maar Lies?! Oh néééé, die wordt genegeerd. Oké, ik heb elke dag zelf boterhammen mee. Maar tegen een vers broodje zeg ik nooit ‘nee’. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Zit ik een aflevering van Het Eiland ofzo? Ben ik Alain en verstoor ik een onderonsje? Allez, dat is nu toch elementaire beleefdheid? Niet dat ik per se iets wou bestellen, maar je kan het toch tenminste eens vragen, niet? Enfin, ‘k was echt lastig. Ik doe verdorie al hun vuile werkjes en dan dit.

Och ja, ik probeer me er niet te veel van aan te trekken… Vrijdag ben ik hier toch weg! (en zo zal ik waarschijnlijk elke blog besluiten) En denk maar niet dat ze me nog eens mogen opbellen om bij te springen! Nèh.

Klasgenootjes in het buitenland 30 januari 2007

Net ‘afscheid’ genomen van enkele klasgenootjes die het wèl aandurven om in het buitenland stage te doen: Evy in Italië, Marianne en Wouter in Zuid-Afrika… Ik zal hun blogjes zeker op de voet volgen! Enkel Ann niet meer online gezien. Bij deze: als iemand haar blog kent, let me know

Ergens steekt het wel hoor… Dat kleine groene mannetje (genaamd: jaloezie) steekt dan wel even de kop op. Zou ik het uiteindelijk aangedurfd hebben? Als ik Jo niet kende, was ik dan nu ook mijn koffers aan het pakken? Ach ja, zo’n gepieker, da’s nergens voor nodig! Vijgen na pasen, Lies!

Intussen van Patrick (Saliën, Chef Online bij Het Nieuwsblad, lvb) gehoord dat ik gelukkig niet om 7u ’s morgens in Groot-Bijgaarden verwacht word. Een pak van m’n hart! Ze hadden me dat wijsgemaakt, want van een Online redacteur wordt immers ‘permanentie’ verwacht, want ah ja, de mensen die ’s morgens naar de website van Het Nieuwsblad surfen, moeten weten hoe het gesteld is met de wereld. ‘t Zal me worst wezen, de eerste week word ik pas rond 11u verwacht!

Dan kan ik gelukkig langer slapen dan nu ‘t geval is. Elke morgen rinkelt de wekker om 7u, want Bibi werkt sinds donderdag bij Volkswagen Bank! Maar man, saaaaaaii! Niemand die zich geroepen voelt om elke dag 8u aan één stuk dossiers te klasseren…? Nee? Ik dacht ‘t al. De enige gedachte die er tijdens zo’n dag door m’n hoofd vloeit is: “het geld, denk aan het geld, Lies!” Vrijdag ben ik er al vanaf en is m’n bankrekening weer wat bijgevuld.

Oh, en lees ook eens het gloednieuwe ‘This Is Me’-gedeelte (in de rechterbovenhoek).

Oh my God! It’s a blog! 22 januari 2007

Welkom op mijn blogje. Jaja, ik heb mij er eindelijk ook eens eentje aangemaakt…

Binnenkort kunnen jullie hier alles lezen over mijn belevenissen op mijn stageplaats: de Online redactie van Het Nieuwsblad.

Op 5 februari begin ik eraan, dusseuh… tot dan!

En wie weet bevalt het bloggen me wel en begin ik vanalles te vertellen over m’n privé-leven. Oeh, spannend!