Eentje uit de duizend 23 juli 2009
Een “specialleke”. Zo kan je ons Zoufke (voluit: Hare Koninklijke Majesteit Zoufianus de Tweede van Nossegem, tevens Hertogin van de Living) het best omschrijven.
Het begon al bij haar geboorte. Een ros getijgerde poes is naar verluidt enorm zeldzaam. En toch wou ik er zo eentje hebben. Wist ik veel dat het zo moeilijk te vinden was! Mijn tante besloot er één te zoeken voor mijn 23ste verjaardag. Ze belde ongeveer alle dierenasielen van het land af, op zoek naar die ene uitverkoren ros getijgerde poes… In het Antwerpse vond ze er uiteindelijk eentje: Luna van 7 weken oud, klaar om geadopteerd te worden. Dat was ze, ónze Zouf.
Toen ze een zestal maanden oud was, lieten we haar steriliseren. Bij thuiskomst besloot ze, één voor één, haar hechtingen uit te trekken. De dierenarts stond voor een raadsel, want “dit was toch heel uitzonderlijk gedrag voor een poes“. Toen ze er niet veel later ook telkens in slaagde om te ontsnappen uit het nekkraagje dat de dierenarts extra strak rond haar hals gebonden had, wisten Jo en ik dat we niet met “zomaar” een kat te maken hadden.
En nu doet ze weer iets vreemds. Af en toe sproeit ze in onze living. Jawel, dat is al heel uitzonderlijk voor een gecastreerde kater, laat staan voor een gesteriliseerde poes die bovendien een binnenhuiskat is en helemaal geen terrein moet afbakenen… Weer staan we voor een dierlijk raadsel.
Ik geef toe: she’s quite a handful. Ze heeft me al regelmatig kopzorgen bezorgd.
Maar ze is míjn meisje, ónze Zouf-Zouf en we nemen maar al te graag vrede met al haar uitzonderlijkheden.
Zo is ze ook uitzonderlijk mooi, uitzonderlijk lief, schattig en zacht. En bovenal: we zien haar uitzonderlijk graag…
Twitter, tweeps, tweet? 20 juli 2009
Twitter… ‘t bestaat al zo lang, maar begint pas recentelijk echt te boomen in ons Belgenlandje. In het begin was ik absoluut fan. Door middel van korte tweets de wereld laten weten wat je aan het doen was en hoe je je erbij voelde. Heerlijk.
Al moet ik toegeven dat ik het snel beu was. De opkomst van Facebook was de schuldige. Facebook is lekker interactief, je verschuilt je er niet achter een nickname en je krijgt er heel wat extra’s bovenop: info, foto’s etc.
Toch heeft Twitter een nieuwe dimensie gekregen: tweeps spreken via tweets af voor een twunch. Voor de n00bs onder jullie: tweeps zijn Twitter-gebruikers, tweets zijn de berichten die je de wereld instuurt en een twunch is een lunch of andere afspraak met je Twitter-vrienden. Ideaal om te netwerken en nieuwe mensen te leren kennen. Als je tenminste actief blijft. Eens je enkele dagen niks updatet, ben je finaal ‘achter’.
Nog altijd verkies ik Facebook boven Twitter. Misschien omdat de meeste van mijn vrienden, familie en collega’s niet Twitter-minded is. Al is Facebook bovenal een ideale manier om elkaar te bespioneren, dat geef ik grif toe. Wat is er fijner dan op de pagina’s van oude vrienden te kijken en zien waar ze op vakantie geweest zijn?
I return the favor: voor nieuwsgierigen plaats ik ook regelmatig foto’s online, en ik verwacht van mijn vrienden hetzelfde.
Kortom: Facebook is de ideale manier om (verloren?) contacten te onderhouden, via Twitter kan je nieuwe mensen leren kennen en netwerken.
Mensen zijn varkens 20 juli 2009
Zonder te willen veralgemenen: sommige mensen zijn varkens. Als je dat van jezelf weet: good for you!
Vanwaar deze conclusie, vraag je jezelf af? Niet om te stoefen, maar de garage van mijn ouders levert en onderhoudt de bestelwagens van de Belgische Ikea-filialen. Je weet wel: die camionetjes die Ikea verhuurt voor een appel en een ei om je meubels naar huis te vervoeren. Althans, dat is toch de bedoeling…
Vaak worden ze als goedkope verhuiswagens gebruikt. De vering gaat steevast kapot wegens overbeladen, de voorruit barst door er te grote pakketten tegenaan te stompen, de deuren hangen half los etc.
Nu, als Ikea er nieuwe koopt, rijden mijn ouders soms half het land af om die Kangoo’s ter plekke te leveren. Ik was bij één van die recente leveringen: Ikea Anderlecht kreeg er een nieuwe en wij namen de oude terug mee.
Man, in welke staat was die ‘oude’ Kangoo?! De zetels helemaal afgebroken, overal brandplekken van sigaretten (hoewel je er eigenlijk niet in mag roken), vering stuk, motor half kapotgereden en degoutant vuil. En het ergste: die wagen was amper vijf jaar oud! Wel, hij had even goed dubbel zo lang rondgereden hebben. Werkelijk schandalig! Needless to say: die wagentjes zijn amper nog iets waard als je ze doorverkoopt.
Erg dat zo’n geweldige service van Ikea vaak zo misbruikt wordt! Als ik een Zweed zou zijn, ik was er al lang mee gestopt…
Buschauffeurs 16 juli 2009
‘t Is een ras apart. Er zijn mannelijke en vrouwelijke buschauffeurs, Nederlandstalige en Franstalige, met een blanke of andere huidskleur, die van De Lijn of van de MIVB enzovoort.
Maar wat pas echt opvalt: ofwel is je buschauffeur een echte arrogante rotzak, ofwel een supervriendelijke mens. Erg zwart-wit dus. “Grijze” buschauffeurs zijn er, naar mijn ervaring, niet.
Persoonlijk heb ik gelukkig niet teveel van die eerste soort, hoewel mijn bloed kookt als ik er met één te maken krijg. Dan beweren ze bij hoog en bij laag dat halte Diegem General Aviation tot halte Nossegem Centrum drié zones zijn, terwijl het er maar twee zijn. Of ze laten je niet wat vroeger opstappen. Of ze rijden je straal voorbij, ook al heb je je arm opgestoken. Of ze doen moeilijk als je niet gepast kan betalen.
Gelukkig zijn er vaak ook echte schatjes bij, vaak op de 616 van Melsbroek naar Leuven. Ok, sommigen zijn wat vreemd, zoals Luipaard en ik onlangs konden meemaken: “naar Vilvoorde station alstublieft” “Zijt ge zeker?” “Euh ja” “Ja maar, zijt ge héél zeker dat ge naar Vilvoorde Station wilt?!” “Jaaaaa!”. Ach, zo’n plagerijtjes horen bij het busleven!
Maar ik heb ook al meegemaakt dat ze aanvankelijk inderdaad beweren dat het drie zones zijn, achteraf hun fout inzien, me terug naar voren roepen en me het verschil terugbetalen, met nog 20 keer “sorry sorry” erachter. Of dat ze je vroeger laten op- of afstappen. Of dat ze je gratis laten rijden. Of chauffeurs die hun hele levensverhaal uit de doeken doen. In al die gevallen stap ik met een grote smile van de bus.
Feit: een buschauffeur maakt -of kraakt- je dag!
